258 فصل ( فى الشطحيّة 31 للحلّاج ) ( 758 ) اشارت كند در بيتى كه چون حال وسوسه كند از مأتم و عرس « 5 » : « من بينم بهشت و دوزخ با املاك عرش و كرسى . » « 6 » ( 759 ) قال : يعنى در صحو و سكر عالم ملكوت بر من كشف شد . در حقّ او بسى عجب نيست . دل مؤمن ملكوت ببيند . نه حارثة در حضرت صاحب نظر ملكوت و زائر عالم جبروت - عليه السلام - مىگفت « كأنّى انظر الى عرش ربّى بارزا » ؟ « 9 » 259 فصل ( فى الشطحيّة 32 للحلّاج ) ( 760 ) در بيتى اشارت كند باتّحاد كه « منم يا توئى ؟ « 13 » حاشا از اثبات دوئى ! هويّت تو در لائيّت ماست . كلّى بكلّى ملتبس است از وجهين . ذات تو از ذات ما كجاست چون ترا بينم ؟ ذات من منفرد شد جايى كه من نيستم . كجا طلب كنم آنچ پنهان كردم ؟ در ناظر قلب يا در ناظر عين ؟ ميان ما أنّيّت منازعت مىكند ، به انّيّت خويش كه أنّيّت ما بردار ! » « 18 »

--> ( 5 ) و عرس : و عرش SM و العرس A ( 6 ) من بينم . . . و كرسى SM : شهدت النار و الجنة و الاملاك و الكرسى A ( 9 ) بارزا : + و كأنى انظر الى أهل الجنة فى الجنة و الى أهل النار فى النار A ( 13 ) منم يا توئى . . : ها أنت أم أنا . . . A ، ديوان الحلاج ، ص 90 ( 18 ) كه انيت ما بردار SM : فارفع بأنك أنى من البين D